Αρχαία Γ΄ λυκείου Επαναληπτικό τρίωρο διαγώνισμα

 

Διδαγμένο Κείμενο

1ο απόσπασμα:

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, Μετὰ τὰ φυσικά, Α 2, 98b12-28

Διὰ γὰρ τὸ θαυμάζειν οἱ ἄνθρωποι καὶ νῦν καὶ τὸ πρῶτον ἤρξαντο φιλοσοφεῖν, ἐξ ἀρχῆς μὲν τὰ πρόχειρα τῶν ἀτόπων θαυμάσαντες, εἶτα κατὰ μικρὸν οὕτω προϊόντες καὶ περὶ τῶν μειζόνων διαπορήσαντες, οἷον περί τε τῶν τῆς σελήνης παθημάτων καὶ τῶν περὶ τὸν ἥλιον καὶ τὰ ἄστρα καὶ περὶ τῆς τοῦ παντὸς γενέσεως. Ὁ δ’ ἀπορῶν καὶ θαυμάζων οἴεται ἀγνοεῖν (διὸ καὶ ὁ φιλόμυθος φιλόσοφός πώς ἐστιν· ὁ γὰρ μῦθος σύγκειται ἐκ θαυμασίων)· ὥστ’ εἴπερ διὰ τὸ φεύγειν τὴν ἄγνοιαν ἐφιλοσόφησαν, φανερὸν ὅτι διὰ τὸ εἰδέναι τὸ ἐπίστασθαι

ἐδίωκον καὶ οὐ χρήσεώς τινος ἕνεκεν. Μαρτυρεῖ δὲ αὐτὸ τὸ συμβεβηκός· σχεδὸν γὰρ πάντων ὑπαρχόντων τῶν ἀναγκαίων καὶ τῶν πρὸς ῥᾳστώνην καὶ διαγωγὴν ἡ τοιαύτη φρόνησις ἤρξατο ζητεῖσθαι. Δῆλον οὖν ὡς δι’ οὐδεμίαν αὐτὴν ζητοῦμεν χρείαν ἑτέραν, ἀλλ’ ὥσπερ ἄνθρωπος, φαμέν, ἐλεύθερος ὁ αὑτοῦ ἕνεκα καὶ μὴ ἄλλου ὤν, οὕτω καὶ αὐτὴν ὡς μόνην οὖσαν ἐλευθέραν τῶν ἐπιστημῶν· μόνη γὰρ αὕτη αὑτῆς ἕνεκέν ἐστιν.

2ο απόσπασμα:

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, Προτρεπτικός πρὸς Θεμίσωνα, αποσπάσματα 8-9

Ἔτι τοίνυν ἄλλαι μέν εἰσιν αἱ ποιοῦσαι ἕκαστον τῶν ἐν τῷ βίῳ πλεονεκτημάτων ἐπιστῆμαι, ἄλλαι δὲ αἱ χρώμεναι ταύταις, καὶ ἄλλαι μὲν αἱ ὑπηρετοῦσαι, ἕτεραι δὲ αἱ ἐπιτάττουσαι, ἐν αἷς ἐστιν ὡς ἂν ἡγεμονικωτέραις ὑπαρχούσαις τὸ κυρίως ὂν ἀγαθόν. Εἰ τοίνυν μόνη ἡ τοῦ κρίνειν ἔχουσα τὴν ὀρθότητα καὶ ἡ τῷ λόγῳ χρωμένη καὶ ἡ τὸ ὅλον ἀγαθὸν θεωροῦσα, ἥτις ἐστὶ φιλοσοφία, χρῆσθαι πᾶσι καὶ ἐπιτάττειν κατὰ φύσιν δύναται, φιλοσοφητέον ἐκ παντὸς τρόπου, ὡς μόνης φιλοσοφίας τὴν ὀρθὴν κρίσιν καὶ τὴν ἀναμάρτητον ἐπιτακτικὴν φρόνησιν ἐν ἑαυτῇ περιεχούσης.


Α1. Να γράψετε στο τετράδιό σας τον αριθμό που αντιστοιχεί σε καθεμία από τις παρακάτω περιόδους λόγου και δίπλα σε αυτόν τη λέξη «Σωστό», αν είναι σωστή, ή τη λέξη «Λάθος», αν είναι λανθασμένη. Να τεκμηριώσετε τις απαντήσεις σας με παραπομπές στα κείμενα.

  1. Οι άνθρωποι στις αναζητήσεις τους ακολούθησαν πορεία από τα πιο σημαντικά προς τα πιο καθημερινά.

  2. Οι άνθρωποι φιλοσόφησαν για να ξεφύγουν από την άγνοια.

  3. Ο Αριστοτέλης υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι ανέπτυξαν τη φιλοσοφία ταυτόχρονα και παράλληλα με την κάλυψη των βασικών τους αναγκών.

  4. Στο 2ο απόσπασμα ο Αριστοτέλης θεωρεί ότι όλες οι επιστήμες έχουν στόχο τη συνολική θεώρηση του αγαθού.

  5. Σύμφωνα με το 2ο απόσπασμα θεμελιώδη συστατικά της φιλοσοφίας είναι η ορθή κρίση και η φρόνηση.

Μονάδες 10


Β1. Με βάση τα παραπάνω αποσπάσματα, ποια χαρακτηριστικά διακρίνουν τη φιλοσοφία από τις άλλες μορφές γνώσης σύμφωνα με τον Αριστοτέλη;

Μονάδες 10

Β2.                                                      ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Στο απόσπασμα που ακολουθεί ο Γερμανός φιλόσοφος Καρλ Γιάσπερς (1883-1969) προσδιορίζει την έννοια της φιλοσοφίας.

Το νόημα αυτό της λέξης υφίσταται μέχρι σήμερα: η ζήτηση της αλήθειας, όχι η κατοχή της αλήθειας, είναι η ουσία της φιλοσοφίας (…) Φιλοσοφία θα πει: να βρίσκεσαι καθ’ οδόν. Τα ερωτήματά της είναι ουσιαστικότερα από τις απαντήσεις της και κάθε απάντηση μετατρέπεται σε νέο ερώτημα (…). Η φιλοσοφία ούτε υπέρκειται ούτε παράκειται. Δεν προκύπτει από τίποτε άλλο. Κάθε φιλοσοφία ορίζεται η ίδια από τις πραγματοποιήσεις της. Αυτό που είναι η φιλοσοφία δεν μπορούμε να το ξέρουμε παρά πραγματοποιώντας την. Ώστε φιλοσοφία είναι ταυτοχρόνως η επιτέλεση της ζωντανής σκέψης και ο διαλογισμός επάνω σ’ αυτή τη σκέψη, ή η πράξη και ο σχολιασμός της. Μόνο μέσα από την προσωπική εμπειρία μπορεί ο άνθρωπος να μάθει τι είναι αυτό που συναντάμε στον κόσμο της φιλοσοφίας.

Karl Jaspers, Εισαγωγή στη φιλοσοφία (μτφρ. Χρ. Μαλεβίτση), Δωδώνη, σσ. 102-103 (από το σχολικό βιβλίο Κατσιμάνη-Ρούσσου Φιλοσοφία Γ΄ λυκείου σ. 13-14)

Ποια κοινά χαρακτηριστικά της φιλοσοφίας μπορούμε να εντοπίσουμε στις προσεγγίσεις των δύο φιλοσόφων;

Μονάδες 10

Β3. Ποιες από τις παρακάτω λέξεις των δύο αποσπασμάτων έχουν στα νέα ελληνικά διαφορετική σημασία παρά το ότι είναι παρόμοιες στη μορφή. Περισσεύουν τρεις.

θαυμασίων, φιλόσοφος, ἐπιστήμη, πλεονεκτημάτων, ἀγαθόν, κρίσιν, φρόνησιν, ἀναμάρτητον.

Μονάδες 10

Β4. Να γράψετε στο τετράδιό σας τον αριθμό που αντιστοιχεί σε καθεμιά από τις παρακάτω περιόδους λόγου και δίπλα σε αυτόν τη λέξη «Σωστό», αν είναι σωστή, ή τη λέξη «Λάθος», αν είναι λανθασμένη:

  1. H καταγωγή του Πλάτωνα δεν επηρέασε τα πολιτικά του φρονήματα.

  2. Τις απόψεις για την ιδεώδη πολιτεία, την καλλίπολιν, τις εκθέτει ο Πλάτωνας στον διάλογό του Πολιτεία ή περί δικαίου.

  3. Ο Σωκράτης στην Πολιτεία αρχίζει ένα πείραμα, μια θεωρητική κατασκευή εξαρχής μιας πόλης, που συγκροτείται σιγά σιγά για να φτάσει από το πρωτόγονο στάδιο στην πλήρη ανάπτυξή της.

  4. Ανάμεσα στις τάξεις της πλατωνικής Πολιτείας δεν υπήρχε πρόβλεψη για κοινωνική κινητικότητα.

  5. Οι φύλακες-επίκουροι αποτελούν μιαν αριστοκρατία του πνεύματος, που εξουσιάζει και συνάμα υπηρετεί το πλήθος.

Μονάδες 10


Γ. ΑΔΙΔΑΚΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ, ΠΕΡΙ ΑΝΤΙΔΟΣΕΩΣ 15.75–77

Ο Ισοκράτης προσπάθησε πριν να ανασκευάσει τις κατηγορίες όσων υποστήριζαν ότι διέφθειρε τους νέους διδάσκοντάς τους να κερδίζουν τους δικαστικούς αγώνες με αθέμιτο τρόπο. Στο κείμενο που ακολουθεί επιμένει ότι οι δικοί του λόγοι είναι ξεχωριστοί και πολύ καλύτεροι από όλους τους άλλους.

[75] Εἶπον δέ που, πρὶν ἀναγιγνώσκεσθαι τούτους, ὡς ἄξιος εἴην οὐ μόνον, εἰ βλαβεροῖς χρῶμαι τοῖς λόγοις, δοῦναι δίκην ὑμῖν, ἀλλ’ εἰ μὴ τοιούτοις οἵοις οὐδεὶς ἄλλος, τῆς μεγίστης τυχεῖν τιμωρίας. εἴ τινες οὖν ὑμῶν ὑπέλαβον τότε λίαν ἀλαζονικὸν εἶναι καὶ μέγα τὸ ῥηθέν, οὐκ ἂν δικαίως ἔτι τὴν γνώμην ταύτην ἔχοιεν· οἶμαι γὰρ ἀποδεδωκέναι τὴν ὑπόσχεσιν καὶ τοιούτους εἶναι τοὺς λόγους τοὺς ἀναγνωσθέντας οἵους περ ἐξ ἀρχῆς ὑπεθέμην. [76] βούλομαι δ’ ὑμῖν διὰ βραχέων ἀπολογήσασθαι περὶ ἑκάστου, καὶ ποιῆσαι μᾶλλον ἔτι καταφανὲς ὡς ἀληθῆ καὶ τότε προεῖπον καὶ νῦν λέγω περὶ αὐτῶν. Καὶ πρῶτον μὲν ποῖος γένοιτ’ ἂν λόγος ὁσιώτερος ἢ δικαιότερος τοῦ τοὺς προγόνους ἐγκωμιάζοντος ἀξίως τῆς ἀρετῆς τῆς ἐκείνων καὶ τῶν ἔργων τῶν πεπραγμένων αὐτοῖς; [77] ἔπειτα τίς ἂν πολιτικώτερος καὶ μᾶλλον πρέπων τῇ πόλει τοῦ τὴν ἡγεμονίαν ἀποφαίνοντος ἔκ τε τῶν ἄλλων εὐεργεσιῶν καὶ τῶν κινδύνων ἡμετέραν οὖσαν μᾶλλον ἢ Λακεδαιμονίων; ἔτι δὲ τίς ἂν περὶ καλλιόνων καὶ μειζόνων πραγμάτων τοῦ τοὺς Ἕλληνας ἐπί τε τὴν τῶν βαρβάρων στρατείαν παρακαλοῦντος καὶ περὶ τῆς πρὸς ἀλλήλους ὁμονοίας συμβουλεύοντος;

______________________________________

ὑπεθέμην: υποσχέθηκα

πολιτικώτερος: πιο πατριωτικός


Γ1. Να γράψετε στο τετράδιό σας τη μετάφραση του παρακάτω αποσπάσματος: «Καὶ πρῶτον μὲν ποῖος… πρὸς ἀλλήλους ὁμονοίας συμβουλεύοντος;»

Μονάδες 20

Γ2. Ποια δήλωση έκανε ο Ισοκράτης νωρίτερα και γιατί θέλει τώρα να την εξηγήσει;

Μονάδες 10

Γ3.α. Nα γράψετε τους τύπους που ζητιούνται για καθεμία από τις παρακάτω λέξεις:

οἵοις : ο ίδιος τύπος στον ενικό αριθμό

τινες : ο ίδιος τύπος στο ουδέτερο γένος

μέγα : ο ίδιος τύπος στον συγκριτικό βαθμό

τὸ ῥηθέν : δοτική πληθυντικού στο ίδιο γένος

καλλιόνων : ο ίδιος τύπος στον υπερθετικό βαθμό

(μονάδες 6)

Γ3.β. Να γράψετε τους τύπους που ζητιούνται για τα παρακάτω ρήματα:

ὑπέλαβον : ο ίδιος τύπος στον παρατατικό

ἀποδεδωκέναι : ο ίδιος τύπος στον αόριστο

προεῖπον : στον ίδιο χρόνο προστακτική β΄ ενικό πρόσωπο

πεπραγμένων : στον ίδιο χρόνο και στην ίδια φωνή το γ΄ ενικό πρόσωπο οριστικής


(μονάδες 4)

Μονάδες 10

Γ4.α. Να χαρακτηρίσετε συντακτικά τους όρους που εμφανίζονται στο αδίδακτο με έντονα γράμματα:

τοῖς λόγοις, ἀλαζονικὸν, τοῦ ἐγκωμιάζοντος, αὐτοῖς, οὖσαν

(μονάδες 5)

Γ4.β. «εἴ τινες οὖν ὑμῶν ὑπέλαβον τότε λίαν ἀλαζονικὸν εἶναι καὶ μέγα τὸ ῥηθέν, οὐκ ἂν δικαίως ἔτι τὴν γνώμην ταύτην ἔχοιεν». Να αναγνωρίσετε το είδος του υποθετικού λόγου και να το μετατρέψετε ώστε να εκφράζει το προσδοκώμενο.

(μονάδες 2)

Γ4.γ. «πρὶν ἀναγιγνώσκεσθαι τούτους», «οἵους περ ἐξ ἀρχῆς ὑπεθέμην», «ὡς ἀληθῆ καὶ τότε προεῖπον». Να αναγνωρίσετε το είδος των υπογραμμισμένων στο κείμενο προτάσεων δηλώνοντας το είδος, την εκφορά και τον συντακτικό τους ρόλο.

(μονάδες 3)

Μονάδες 10



Διατροφή - Επισιτιστική κρίση

 Η επισιτιστική κρίση είναι παγκόσμια και ήρθε για να μείνει

Οι όροι «αγροδιατροφική κρίση» και «επισιτιστική κρίση» δεν χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά ύστερα από το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία.

Το 2011 μια οξύτατη τέτοια κρίση στη Βόρεια Αφρική και τη Μ. Ανατολή, περιοχές όπου το ψωμί είναι η βάση της διατροφής του πληθυσμού, πυροδότησε την Αραβική Άνοιξη, ανατροπές καθεστώτων και μεγάλες γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Το 2021 το φάντασμα της επισιτιστικής κρίσης επανήλθε, αυτή τη φορά όχι μόνο για τον Τρίτο Κόσμο, αλλά εξίσου και για τον Δεύτερο και τον Πρώτο, εξαιτίας του συνδυασμού δυο βασικών αιτιών: αφενός λόγω της διαταραχής στις εφοδιαστικές αλυσίδες τη στιγμή που το άνοιγμα των οικονομιών ύστερα από τα λοκντάουν αύξησε απότομα την παγκόσμια ζήτηση σε όλες τις κατηγορίες προϊόντων˙ αφετέρου λόγω μείωσης της παραγωγής δημητριακών σε περιοχές του βόρειου ημισφαιρίου (ΗΠΑ και Ευρώπη) λόγω ακραίων καιρικών φαινομένων (ξηρασία και τυφώνες, εξάντληση των αποθεμάτων νερού, ραγδαία μείωση των σμηνών μελισσών που επιτελούν την αναντικατάστατη διαδικασία της επικονίασης κ.λπ.), τα οποία οφείλονται σε μια άλλη κρίση που εξελίσσεται παράλληλα: την κλιματική. Και ενώ αναμενόταν -βάσει των επίσημων προβλέψεων που προϊόντων των ετών καθίστανται συνώνυμες της αναξιοπιστίας- η επιστροφή στην πολυπόθητη κανονικότητα, ο πόλεμος την Ουκρανία ανατροφοδοτεί όλες τις αιτίες και επεκτείνει την κρίση στο απροσδιόριστο μεσοπρόθεσμο μέλλον.

Για να ολοκληρώσουμε τη γενική εικόνα, πρέπει να μιλήσουμε και για έναν άλλο κρίσιμο παράγοντα που, ενώ φαίνεται μη σχετιζόμενος, εμπλέκεται όλο και πιο καθοριστικά: την ενεργειακή κρίση! Πρώτον, γιατί οι μονάδες ορυκτής ενέργειας που απαιτούνται για να παραχθεί μία μονάδα διατροφικής ενέργειας αυξάνονται διαρκώς (η αναλογία είναι ήδη 3/1!) και, δεύτερον, γιατί στις διαταραγμένες εφοδιαστικές αλυσίδες «πέφτουν κορμιά» για την εξασφάλιση κοντέινερ και πλοίων μεταφοράς για πάσης φύσεως εμπορεύματα – και εύκολα μπορούμε να φανταστούμε ότι το σιτάρι και το καλαμπόκι για τους πεινασμένους του Τρίτου Κόσμου δεν θα είναι η πρώτη προτεραιότητα…

Η απλή, αδρή περιγραφή των αιτιών κάνει φανερό πως η επισιτιστική κρίση είναι πλέον παγκόσμια και έχει δομικό χαρακτήρα: ανεξάρτητα από πρόσκαιρες υφέσεις, η τάση θα είναι να εμπεδώνεται και να ενισχύεται. Ο μόνος τρόπος να αποφευχθεί μια τέτοια δυστοπική προοπτική για την ανθρωπότητα είναι να αναστραφεί η κλιματική κρίση, που με τη σειρά της προϋποθέτει την ταχύτατη απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα. Και είναι εδώ ακριβώς που ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει μεσοπρόθεσμα δυσμενείς επιπτώσεις: αντί για απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα, έχουμε γενική (επί)στροφή στα ορυκτά καύσιμα! Πάνω από τα πεδία των μαχών ακούγεται η τρομερή κραυγή «περισσότερο κάρβουνο» ώς τα πέρατα του πλανήτη…

Πάνος Κοσμάς, Μπάμπης Μιχάλης, Εφσυν 27.03.22

Ερωτήσεις

1.    Σύμφωνα με το κείμενο (Σ, Λ)

        I.        οι επισιτιστικές κρίσεις ιστορικά δεν επηρεάζουν τις πολιτικές συνθήκες μιας χώρας.

      II.        ο πόλεμος στην Ουκρανία πυροδότησε μια πρωτόγνωρη επισιτιστική κρίση.

    III.        η επισιτιστική κρίση συνδέεται με την κλιματική κρίση

    IV.        η επισιτιστική κρίση είναι παροδικό φαινόμενο λόγω συγκυρίας

      V.         η παραγωγή τροφής είναι ιδιαίτερα ενεργοβόρα

 

2.      Με ποια λογική το κείμενο συνδέει την επισιτιστική κρίση με την ενεργειακή;

3.      Καταγράψτε σύντομα σε μορφή σημείωσης τις αιτίες που αναφέρονται στο κείμενο.

4.      Να σχολιάσετε τη χρήση των εισαγωγικών στις φράσεις:  «αγροδιατροφική κρίση» και «πέφτουν κορμιά»

Αξιοκρατία

Κείμενο 1

Το κείμενο είναι μια κριτική παρουσίαση του βιβλίου «Η τυραννία της αξίας» του Μ. Σαντέλ Εκδόσεις Πόλις.

Για τον Σαντέλ η αξιοκρατία που τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας ευαγγελίσθηκαν ως λύση στις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης, της διευρυνόμενης ανισότητας και της αποβιομηχάνισης οδήγησε σε μια αδικαιολόγητη προκατάληψη κατά των ολιγότερο μορφωμένων της εργατικής τάξης, ενώ η έξαρση του λαϊκισμού αποτελεί ηχηρή προειδοποίηση προς την τεχνοκρατική προσέγγιση της πολιτικής, όταν αυτή χάνει την επαφή με την κοινωνία, όταν αγνοεί όσους ζουν εκτοπισμένοι στο περιθώριο.

Αυτή η «ρητορική της ανόδου» δεν βρίσκει απήχηση σε όσους νιώθουν ευάλωτοι και εγκλωβισμένοι, όταν συνειδητοποιούν ότι ξεκινούν την προσπάθεια προς τα άνω από μειονεκτική θέση, αντίθετα με τους καλότυχους που διαθέτουν προβάδισμα με οικογενειακά, οικονομικά και άλλα πλεονεκτήματα και προνόμια. […]. Για τον συγγραφέα προέχει ένας διαφορετικός ορισμός της επιτυχίας, όπου μεγαλύτερη βαρύτητα δίδεται στις αρετές της ταπεινοφροσύνης, της αξιοπρέπειας, της αλληλεγγύης και της συλλογικής ευθύνης και η συνεισφορά στο κοινό καλό δεν αποτιμάται μόνο με οικονομικούς όρους.

Η «τυραννία της αξίας» εκδηλώνεται κυρίως με την πτυχιολατρία, όταν το πανεπιστημιακό δίπλωμα, ιδίως από κορυφαία ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης στην Αμερική, εξασφαλίζει την οικονομική επιτυχία και την κοινωνική ανέλιξη και χαράσσει μια βαθιά διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε όσους διαθέτουν πανεπιστημιακή μόρφωση (το 1/3 του εργατικού δυναμικού) και σε όσους τη στερούνται (τα 2/3). Στις δεκαετίες 1990 και 2000, όταν το σύνθημα «αυτό που μπορείς να κερδίσεις, εξαρτάται από αυτό που μπορείς να μάθεις» υιοθετήθηκε από τους ηγέτες της Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς στην Αμερική και στην Ευρώπη, η έλλειψη «των σωστών διαπιστευτηρίων» ερμηνεύθηκε από τις ελίτ ως απουσία αξίας για τα 2/3 των εργαζομένων, αντί να τιμηθεί και να ανταμειφθεί η συνεισφορά τους σε οικονομία και κοινωνία, με περίτρανη απόδειξη τις πολύτιμες υπηρεσίες που προσέφερε ο ανειδίκευτος και κακοπληρωμένος εργαζόμενος στη διάρκεια της πανδημίας.

[…]

Η απόκλιση στα εισοδήματα πτυχιούχων πανεπιστημίου και αποφοίτων λυκείου στην Αμερική ήταν 40% το 1979 και αυξήθηκε σε 80% σήμερα. Στο τέλος της δεκαετίας του 1970 οι αποδοχές των επικεφαλής των μεγαλύτερων επιχειρήσεων ήταν 30πλάσιες του μέσου εργάτη και το 2014 έγιναν 300πλάσιες, όταν το μέσο πραγματικό εργατικό εισόδημα παρέμεινε στάσιμο για περίπου 50 χρόνια. Περισσότερη ζημιά όμως από την απώλεια εισοδήματος προκαλεί η διάβρωση της αξιοπρέπειας της εργασίας, όταν σ’ αυτήν δεν αποδίδεται ο προσήκων σεβασμός. Για τον συγγραφέα προέχει η εξασφάλιση καλών θέσεων εργασίας παρά ο ρυθμός οικονομικής μεγέθυνσης και η επιδότηση της εργασίας παρά της ανεργίας.

Ο Σαντέλ προτείνει στους πολιτικούς, να σκύψουν στις ρίζες της λαϊκής δυσαρέσκειας και να επανεκτιμήσουν πώς κρίνεται και ανταμείβεται η συνεισφορά στο συλλογικό καλό. Η ισότητα ευκαιριών είναι αναγκαία, όχι όμως επαρκής συνθήκη για τη διόρθωση της αδικίας. Ακόμη και αν η κοινωνία προσφέρει ισότητα ευκαιριών και κινητικότητα προς τα άνω, θα πρέπει να εγγυηθεί την αξιοπρέπεια και την κοινωνική αναγνώριση σε όσους για διάφορους λόγους αδυνατούν να ανέβουν στην κορυφή.

Α. Παπαρσένος «Η ύβρις της αξιοκρατίας και η χαμένη αξιοπρέπεια. Οι ρίζες της λαϊκής δυσαρέσκειας» εφ. Καθημερινή 15-6-2021

Κείμενο 2

Οι παρακάτω μαρτυρίες προέρχονται από γυναίκες απόφοιτες εσπερινού λυκείου και αφηγούνται τους λόγους που τις είχαν οδηγήσει στην εγκατάλειψη των σπουδών τους κατά την εφηβική ηλικία. (το υλικό προέρχεται από σχετική μεταπτυχιακή εργασία της συναδέρφου Νίκης Μαλτέζου)

1η μαρτυρία

«Για να συνεχίσω το γυμνάσιο θα έπρεπε οι γονείς μου να με στείλουν σε συγγενείς πίσω στην Ελλάδα καθώς δεν υπήρχαν ακόμη ελληνικά γυμνάσια στη Γερμανία - συνηθίζονταν τότε - ή να συνεχίσω υποχρεωτικά στο γερμανικό σχολείο. Της μάνας μου η γνώμη δεν μετρούσε, οι άντρες αποφάσιζαν. Τι τα χρειαζόμουν τα γράμματα; Τα δυο μου αδέρφια ήδη είχαν παιδιά οπότε ο πατέρας μου και οι δύο αδερφοί μου αποφάσισαν ότι το δικό μου καθήκον ήταν να προσέχω τα ανίψια μου. Ήμουν μόλις 12 ετών. Ήθελα πολύ να συνεχίσω. Μου άρεσε η γνώση. Έκριναν ότι τα κορίτσια δεν είναι για παραπέρα. Έκανα τις επαναστάσεις μου, μέχρι και απεργία πείνας έκανα, μήπως και τους αλλάξω γνώμη αλλά δυστυχώς…»

2η μαρτυρία

«Στο δημοτικό έπεφτε ξύλο με τη βέργα γιατί σαν κορίτσι δεν τα κατάφερνα στα μαθηματικά. Μου δημιουργήθηκε φόβος να μη μιλάω. Αργότερα στο γυμνάσιο οι καθηγητές με μείωναν, μου έλεγαν ότι δεν είμαι για γράμματα, να πάω για κομμώτρια. Έφτασα με πολλές δυσκολίες μέχρι την πρώτη λυκείου, έμεινα και δεν ήθελα να επαναλάβω την τάξη γιατί θα με κορόιδευαν. Ζήτησα να αλλάξω σχολείο, να πάω στο πολυκλαδικό που ήταν στην πόλη, αλλά φυσικά οι γονείς μου αρνήθηκαν, γιατί το σχολείο ήταν δίπλα σε στρατόπεδο και φοβόταν για την ηθική μου, μην μπλέξω με κάποιον και παραστρατήσω. Έτσι τελικά πήγα για κομμώτρια.»


Θέματα

Θέμα Α

Α1. Να γράψετε συνοπτικά τους λόγους στους οποίους οι γυναίκες των δύο μαρτυριών αποδίδουν τη διακοπή της φοίτησής τους στο σχολείο. (60 λέξεις περίπου)

15 μονάδες

 

Θέμα Β

Β1. Με βάση τα Κείμενα 1 και 2 να χαρακτηρίσετε τις παρακάτω περιόδους λόγου ως σωστές ή λανθασμένες, γράφοντας στο τετράδιό σας, δίπλα στο γράμμα που αντιστοιχεί σε κάθε περίοδο, τη λέξη Σωστό ή Λάθος (δεν χρειάζεται να αναφέρετε συγκεκριμένο χωρίο κειμένου).

10 μονάδες 

1.      Σύμφωνα με το Κείμενο 1 η αξιοκρατία όπως προτάθηκε απαξίωσε την προσφορά των αδύναμων κοινωνικών ομάδων.

2.      Σύμφωνα με το Κείμενο 1 η πανδημία απέδειξε ότι όσοι κάνουν δουλειές ανειδίκευτου εργαζόμενου πρέπει να πληρώνονται περισσότερο από τους υπόλοιπους γιατί είναι πιο σημαντικοί.

3.      Σύμφωνα με το Κείμενο 1 το χάσμα ανάμεσα στους πτυχιούχους και μη είναι προκλητικό όσον αφορά τις οικονομικές απολαβές από τη δουλειά τους.

4.      Σύμφωνα με το Κείμενο 2 οι  συγκεκριμένες γυναίκες έγιναν νοικοκυρές και κομμώτριες επειδή δεν «έπαιρναν τα γράμματα».

5.      Το Κείμενο 2 συμφωνεί με το Κείμενο 1 ότι η ατομική ευθύνη καθορίζει και τις προοπτικές για το μέλλον του καθενός.

 

Β2. α. Εντοπίστε στο Κείμενο 1 τρεις αντιφάσεις που διαπιστώνει ο Σαντέλ στην εφαρμογή της αξιοκρατίας και τα γλωσσικά μέσα με τα οποία αναδεικνύονται. (6 μονάδες)

 

     β. Να γράψετε δύο τίτλους που να αποδίδουν το περιεχόμενο του Κειμένου 1, έναν με κυριολεκτική κι έναν με μεταφορική χρήση της γλώσσας. (9 μονάδες)

15 μονάδες

 

Β3. Ποια συναισθήματα κυριαρχούν στις αφηγήσεις των γυναικών και με ποια γλωσσικά μέσα/επιλογές γίνονται φανερά;

15 μονάδες

Monoculture: Στο matrix της κατανάλωσης

Ο τρόπος με τον οποίον τα άτομα διεκδίκησαν κατ’ αρχάς την ατομική και φυλετική ταυτότητα τους στον δημόσιο χώρο είναι πιθανότατα το ντύσιμο. Από τις τοπικές φορεσιές μέχρι τις στολές και τις κατά καιρούς τάσεις που κάνουν την εμφάνιση τους, κυρίως μεταξύ των νέων, τα ρούχα που επιλέγουμε να φορέσουμε αντανακλούν, μαρτυρούν αυτό που είμαστε, τον τόπο από τον οποίον ερχόμαστε, τους ανθρώπους με τους οποίους επιλέγουμε να είμαστε μαζί.

Η μόδα υπήρξε πάντα μία υπόθεση τόσο γεωγραφικού χαρακτήρα όσο και προσωπικών επιλογών. Τι συμβαίνει όμως, όταν τα ρούχα σηματοδοτούν περισσότερα για την κοινωνία από την ταυτότητα του ατόμου αυτού καθαυτού που τα φοράει;

Ο Ολλανδός φωτογράφος Hans Eijkelboom πέρασε πάνω από είκοσι χρόνια καταγράφοντας τον τρόπο με τον οποίον η παγκοσμιοποίηση (άρα, η παγκοσμιοποιημένη κουλτούρα) δηλώνεται μέσω των ενδυμάτων. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Eijkelboom φωτογραφίζει, χωρίς να κάνει φανερή την παρουσία του, πεζούς σε αστικές περιοχές. Σε κάθε σημείο δεν παραμένει περισσότερο από δύο ώρες.

Το αποτέλεσμα της καταγραφής αυτής, από τη Νέα Υόρκη και το Παρίσι μέχρι τη Σανγκάη και το Άμστερνταμ, δεν αποκαλύπτει μόνο το προφανές, τις διακυμάνσεις του στιλ με το πέρασμα του χρόνου, τη μόδα που έρχεται και επανέρχεται, αλλά και την ευρύτερη αφομοίωση της μόδας όπως τη βλέπει κανείς στον δρόμο, σε ένα είδος ομογενοποιημένης, μονοδιάστατης κουλτούρας. Εν ολίγοις, ότι το παγκόσμιο εμπόριο μας ντύνει όλους με τα ίδια ρούχα.

«Πώς μπορούμε να είμαστε τόσο αφελείς ώστε να πηγαίνουμε σε ένα κατάστημα, να αγοράζουμε ρούχα που θεωρούμε ότι έχουν σχέση με την προσωπικότητά μας και να μην συνειδητοποιούμε ότι, ταυτόχρονα, 10.000 άνδρες και γυναίκες σε όλο τον κόσμο κάνουν και σκέφτονται ακριβώς το ίδιο;» αναρωτιέται ο Eijkelboom. «Μας λένε ότι είμαστε ξεχωριστοί, αλλά στην πραγματικότητα είμαστε ένα προϊόν του πολιτισμού μας».

Στο βιβλίο του με τίτλο «Άνθρωποι του 21ου αιώνα» (εκδόσεις Phaidon, 2014), ο Eijkelboom καταγράφει την τυπολογία του φαινομένου, όχι απλά σε σχέση με το τι φοράμε, αλλά και στον τρόπο με τον οποίον πλασάρουμε δημόσια τον εαυτό μας, τον τρόπο που κινούμαστε και στεκόμαστε. Η ειρωνεία είναι ότι, η ατομικότητα αποδίδεται μέσω της επανάληψης, γεγονός που αποδεικνύει ότι, κάθε ένας από εμάς «συμμορφώνεται» μιμούμενος τους άλλους. Και πως ακόμη και εάν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε πρόκειται για μια υπόθεση βαθιά ριζωμένη στην ανθρώπινη συμπεριφορά.

Tvxs  24 Σεπ. 2017

Ερωτήσεις

1. Πώς δικαιολογείτε τους ξενόγλωσσους όρους του τίτλου;

2. Στο κείμενο επισημαίνεται μια αντίφαση. Να την προσδιορίσετε σύντομα με δικά σας λόγια.

3. Το φαινόμενο παρουσιάζεται θετικά ή αρνητικά στο κείμενο; Μέσα από ποιες γλωσσικές επιλογές γίνεται αυτό αντιληπτό;

4. «Τι συμβαίνει όμως, όταν τα ρούχα σηματοδοτούν περισσότερα για την κοινωνία από την ταυτότητα του ατόμου αυτού καθαυτού που τα φοράει;»: ποιος ο ρόλος της ερώτησης;

5. …ο Eijkelboom καταγράφει την τυπολογία του φαινομένου, όχι απλά σε σχέση με το τι φοράμε, αλλά και στον τρόπο με τον οποίον πλασάρουμε δημόσια τον εαυτό μας, τον τρόπο που κινούμαστε και στεκόμαστε. Πώς μπορείτε να τεκμηριώσετε την παραπάνω διαπίστωση;

6.  «Πώς μπορούμε να είμαστε τόσο αφελείς ώστε να πηγαίνουμε σε ένα κατάστημα, να αγοράζουμε ρούχα που θεωρούμε ότι έχουν σχέση με την προσωπικότητά μας και να μην συνειδητοποιούμε ότι, ταυτόχρονα, 10.000 άνδρες και γυναίκες σε όλο τον κόσμο κάνουν και σκέφτονται ακριβώς το ίδιο;»: πώς θα απαντούσατε στο ερώτημα;

Κομφορμισμός

 

Κομφορμιστής: O άνθρωπος που δεν ήθελε να αλλάξει τον κόσμο

Υπάρχουν κάποιες μορφές που δεν έχουν ατομικά χαρακτηριστικά και έχουν πανομοιότυπο ντύσιμο με ριγέ κοστούμι και καπέλο. Που προχωράνε σιωπηλά, όταν πηγαίνουν στην «Κηδεία του Τσε Γκεβάρα»*, που στέκονται το ένα δίπλα στο άλλο μπροστά στις πρωινές εφημερίδες ως «Λαθραναγνώστες»*. Που παρακολουθούν καθιστοί μία διάλεξη ή πάλι που πετάνε στο γαλάζιο ουρανό ως «Άγγελοι»*. Που κοιτάνε από μακριά την Ακρόπολη και που στο τέλος μπαίνουν όλοι μαζί σε ένα «Σαρδελοκούτι»*.

Θυμίζοντας ίσως τους καθημερινούς ανθρώπους που διαβάζουν στα γρήγορα τις εφημερίδες κρεμασμένες από τα μανταλάκια σε περίπτερο στην Ομόνοια, εργάζονται με τις όμοιες στολές στα εργοστάσια, και μετά στη λήξη στοιβάζονται ο ένας πάνω στον άλλον στο Μετρό και στα λεωφορεία της γραμμής. Ο ίδιος ο ζωγράφος Γιάννης Γαΐτης είχε πει ότι τα έργα του είναι ένδειξη διαμαρτυρίας για τη μαζοποίηση του σύγχρονου ανθρώπου. Ακούγεται παράλογο, όταν η βιολογία διακηρύττει τη μοναδικότητα του κάθε ατόμου. Τόσο μοναδικός, όσο και το δακτυλικό του αποτύπωμα. Όσο η συμπεριφορά του, τα γούστα του, η ηθική του και τα πιστεύω του.

Η ίδια η φύση μας διδάσκει ότι το φυσιολογικό είναι η πολυμορφία κι αυτή δεν αφορά μόνο τα βιολογικά είδη. Είναι γνώρισμα των κοινωνιών, και των πολιτισμικών δημιουργημάτων τους. Διαφορετικές θρησκείες, άλλα ήθη κι άλλα έθιμα.

Ωστόσο οι άνθρωποι συνεχίζουν να παρουσιάζουν ορισμένα ομοιογενή χαρακτηριστικά που είναι το αντικαθρέφτισμα που ασκεί η δύναμη της μάζας στο κάθε μεμονωμένο άτομο. Με άλλα λόγια υπάρχει μία τάση ταύτισης και εξομοίωσης του κάθε ατόμου με τους άλλους. Ο νέος  κομφορμισμός είναι εδώ με τη δύναμη της μάζας να είναι τόσο ισχυρή που το άτομο «καταπίνεται» από αυτήν χάνοντας την πνευματική του ανεξαρτησία.

Ένα κοινωνικό φαινόμενο και ένας μηχανισμός, όπου το κάθε άτομο συμβιβάζεται με τις κυρίαρχες απόψεις με αποτέλεσμα η δική του ζωή να είναι η ζωή των πολλών. Η ανάγκη των ανθρώπων να ανήκουν σε μία κοινότητα τους μετατρέπει σε δεσμώτες, αφού υιοθετούν μαζοποιημένες συμπεριφορές αμαυρώνοντας την ατομική τους ελευθερία. Η κρίση και η βούληση βαθμιαία χάνονται και μαζί με αυτές χάνεται η δημιουργικότητα και η πρωτοβουλία. Ο φόβος για την αποδοχή προκαλεί συμπεριφορές μίμησης και αλλοτρίωσης.

Η βιομηχανία του θεάματος δημιουργεί ένα ομοιόμορφο μοντέλο κοινωνικής συμπεριφοράς, προωθώντας τη λεγόμενη «μαζική κουλτούρα». Το κοινό εκπαιδεύεται και αναπαράγει τα στερεότυπα που βλέπει παθητικά από τον καναπέ του καθιστικού του. Η σκέψη αδρανοποιείται και απλά το σύγχρονο άτομο «αδειάζει» το κεφάλι του από τα προβλήματα της επιβίωσης, προετοιμαζόμενος για την επόμενη εργάσιμη μέρα.

Η μαζική κουλτούρα χαλιναγωγεί όλους τους τομείς της πνευματικής παραγωγής. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ανωνυμία, απομόνωση, αλλοτρίωση, ισοπέδωση, υπερκατανάλωση.  Κι αν η κοινωνία είναι ένας ατελείωτος καμβάς, περιπλανώμενοι μοιάζουμε όλοι εμείς σαν τα ανθρωπάκια του Γαΐτη άλλοτε με επίσημο ένδυμα και άλλοτε με ριγωτό ή καρό κουστούμι, λευκό γιακά, μαύρη γραβάτα, μαύρα παπούτσια και μαύρη κορδέλα γύρω από το καπέλο με το πλατύ γείσο και παραδεχόμενοι, πως η μεγαλύτερη μοναξιά, είναι η μοναξιά των πολλών.

 

Άντζελα Ζιούτη Έθνος 20.09.2020


Ερωτήσεις:

1.      Ποιες από τις παρακάτω περιόδους ανταποκρίνονται σε όσα υποστηρίζει το κείμενο και ποιες όχι; (Σ-Λ)

·         Ο άνθρωπος δεν είναι μοναδικός και αυτός αποδεικνύεται καθημερινά μέσα από τις μαζικές δραστηριότητες.

·         Ο κομφορμισμός αφορά την τάση να εξομοιώνεται η ζωή μας με αυτή των άλλων.

·         Η πιο έκδηλη παρουσία του κομφορμισμού βρίσκεται στην τέχνη της ζωγραφικής.

·         Η πολυμορφία είναι χαρακτηριστικό μόνο της βιολογίας.

·         Συνέπεια του κομφορμισμού είναι και η αδράνεια της κριτικής προσέγγισης της ζωής μας.

 

2.      Παρατηρήστε την εικόνα, εντοπίστε τα μέσα που χρησιμοποιεί ο ζωγράφος και εξηγήστε αν λειτουργούν όπως τα περιγράφει το κείμενο.

 


 

3.      Προσπαθήστε να απαριθμήσετε με σύντομες φράσεις μέσα από το κείμενο τις συνέπειες του φαινομένου που αποκαλείται κομφορμισμός.

 

4.      Ποιες πλευρές της ζωής μας επηρεάζει η τάση του κομφορμισμού; Αναφερθείτε με παραδείγματα.

Πολυτεχνείο 1973. Μύθοι και Αλήθειες

Στον σύνδεσμο που ακολουθεί βρίσκεται το pptx που αφορά δύο βασικούς αναθεωρητικούς μύθους για τη Χούντα και το Πολυτεχνείο. Πρόκειται για εμπλουτισμένη και διαφοροποιημένη ιδέα και πρόταση του συναδέρφου Κώστα Θεριανού. Πολυτεχνείο 1973. Μύθοι και Αλήθειες